Od czego by tu zacząć
fot. jason leung / UNSPLASH.COM

Od czego by tu zacząć

Pierwsze miesiące roku są jak pierwsze słowa felietonu. Wypada mieć pomysł – na siebie, na życie, na ciąg dalszy. Jednym wystarcza wyobrażenie, innym potrzebny jest dokładny plan. Jakaś forma chcenia i kierunku. Szkic niewiadomej, który by tę białą plamę okiełznał. Pozostawienie spraw własnemu biegowi czy życie chwilą wydają się chorobą lekkoduchów, osób nieprzystosowanych, niepoważnych. Takie dni, w których się budzimy sami z siebie, nieszarpnięci budzikiem, dni, w których niczego nie musimy, bo wszystko – albo nic – możemy dopiero wymyślić, przeszły do sfery niebieskich migdałów. Marzymy o tych dniach, wzdychamy do nich w formie życzeniowo-niemożliwej, przepychamy w nieskończoność.

Nie ma ich nawet podczas urlopów, nabrzmiałych od innych odraczanych planów i oczekiwań, które usiłujemy wcisnąć w dwa tygodnie (minus dojazd i powrót). Teraz wakacje są aktywne, a to znaczy, że wypędzamy z nich leniuchowanie, gapienie się na chmury, grzebanie paluchem w piachu, rozmyślanie bez puent. Bo pensjonat wzywa na śniadanie, rekomenduje wypożyczenie roweru, zwiedzenie fortecy, wdrapanie się na latarnię morską. A potem trzeba zdążyć na obiad z podwieczorną galaretką i obowiązkowy zachód słońca. Czas wolny skrzeczy od powinności. Dialogi polskich turystów przeplatane są sykiem zniecierpliwienia, iskrzeniem tych wszystkich: „musimy”, „chodźże” i „szybciej”.

Zostało Ci jeszcze 70% artykułu

Wykup dostęp do archiwum

  • Dostęp do ponad 5000 artykułów
  • Dostęp do wszystkich miesięczników starszych niż 6 miesięcy
  • Nielimitowane czytanie na stronie www bez pobierania żadnych plików!
||
Wyczyść

Zaloguj się