Trauma ożywiona
fot. orlova maria

Trauma ożywiona

Utoya, 22 lipca, reżyseria: Erik Poppe, występują: Andrea Berntzen, Aleksander Holmen, Brede Fristad, Norwegia 2018, dystrybucja: Aurora Films

Są filmy, które naprawdę warto obejrzeć. Ale tylko jeden jedyny raz. Bo powracanie do nich byłoby ponownym, bardzo świadomym zanurzaniem się w przemoc i zło. Do takich obrazów w swoim prywatnym rankingu zaliczyłabym Funny games Michaela Hanekego oraz niedawnego zdobywcę Oscara dla filmu nieanglojęzycznego, czyli Syna Szawła László Nemesa. W takich filmach nie szuka się sensów ukrytych w drugim i trzecim dnie, a najlepszą reakcją po seansie jest milczenie. Bo jak skomentować obraz o dwójce nastolatków znęcających się psychicznie i fizycznie nad małżeństwem z dzieckiem? Co jeszcze powiedzieć na temat Holokaustu? Jakie słowa mogą oddać uczucia na temat masakry, która zdarzyła się naprawdę? Do zmierzenia się z tym ostatnim pytaniem skłania film Utoya, 22 lipca w reżyserii Erica Poppego, który na festiwalu w Cannes wywołał tyle samo zachwytu, co oburzenia.

Garść faktów i dużo kontrowersji

Zostało Ci jeszcze 86% artykułu

Wykup dostęp do archiwum

||
Wyczyść

Zaloguj się