Fulton J. Sheen

(ur. 8 maja 1895 r. w El Paso, Illinois – zm. 9 grudnia 1979 r. w Nowym Yorku) – Fulton John Sheen, amerykański biskup katolicki, pisarz, filozof, apologeta i ewangelizator. W swoim nauczaniu konsekwentnie podkreślał zalety stworzenia dla Boga przestrzeni podczas „świętej godziny” przed Najświętszym Sakramentem.

Bez wątpienia był jednym z najbardziej znanych i wpływowych katolików XX w. Zapraszano go na wykłady, rekolekcje, gościnne homilie, okazjonalne przemówienia oraz misje we wszystkie zakątki Stanów Zjednoczonych. Jako niezwykle światły człowiek parał się także pisaniem – jest autorem ponad siedemdziesięciu tytułów, m.in.: Siedem grzechów głównych, Marnotrawny świat, Wieczny Galilejczyk, Nowe stare błędy.

Sheen pochodził z licznej i pobożnej rodziny. Po ukończeniu szkoły średniej studiował m.in. na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie. W 1919 r. przyjął święcenia kapłańskie. Następnie kontynuował studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie w belgijskim Lowanium. Tam, jako pierwszy Amerykanin, otrzymał nagrodę kardynała Merciera za swój traktat filozoficzny.

Po zakończeniu nauki wrócił do Stanów Zjednoczonych i rozpoczął pracę jako wykładowca na Katolickim Uniwersytecie Ameryki. Ciesząc się coraz większą popularnością wśród studentów Uniwersytetu, prowadził zajęcia głównie z zakresu teologii i filozofii.

Fulton J. Sheen uchodził za osobę ponadprzeciętnie inteligentną oraz charyzmatyczną. Niewątpliwie posiadał talent oratorski, który doceniono również w Kościele – już jako młody ksiądz kilkukrotnie miał okazję wygłosić kazanie podczas Mszy Świętych towarzyszących oficjalnym wydarzeniom. Dar ten przyczynił się do ogromnej popularności Sheena w mediach, które wykorzystywał do ewangelizacji. Debiutował w 1926 r., nagrywając wielkopostne kazania, emitowane później w niedzielnej audycji nowojorskiej stacji radiowej. Po pewnym czasie, na wniosek słuchaczy, zaproszono go jako stałego gościa w cotygodniowej audycji The Catholic Hour (Katolicka Godzina). Przez dwadzieścia lat Sheen co tydzień sposób tłumaczył słuchaczom rozmaite kwestie, związane z nauczaniem Kościoła katolickiego. Dysponując jednocześnie głęboką wiarą i obszerną wiedzą profesorską, wypowiadał się w wielu tematach: od kultu maryjnego po zagrożenia komunizmu. Chętnie korzystał przy tym z myśli św. Tomasza z Akwinu.

Namacalnym dowodem uznania ze strony słuchaczy Sheena była jego wiecznie pełna skrzynka pocztowa. Już po pierwszych latach aktywności radiowej otrzymywał do stu listów dziennie. Duchowny zawsze ciężko pracował – osobiście odpowiadał na korespondencję od słuchaczy, na przygotowanie się do każdego wykładu poświęcał całe godziny. Mimo przemęczenia dostrzegał głęboki sens ciągłym zapracowaniu. W 1937 r. napisał, że

nigdy nie należy rezygnować z dobra, jakie może się wydarzyć dzięki czyjemuś poświęceniu na rzecz ewangelizacji.

Jesienią 1951 r. Sheen, jako nowo wyświęcony biskup, rozpoczął swoje wystąpienia w programie telewizyjnym Life is Worth Living (Życie jest warte życia). Okazał się on kolejnym wielkim sukcesem w karierze medialnej duchownego – z czasem program stał się najpopularniejszym religijnym show w historii telewizji, a w 1953 r. Sheen, po trzeciej nominacji, otrzymał Nagrodę Emmy w kategorii Najwybitniejsza osobowość telewizji.

Owocem działalności ewangelizacyjnej biskupa były także rzesze osób nawróconych na katolicyzm. Dzięki obecności duchownego w mediach, z wątpliwościami i prośbami o kierownictwo, zaczęli zwracać się do niego nie tylko ubodzy nowojorczycy, ale także znane osobistości.

Na czas posługi bpa Sheena przypadło przełomowe wydarzenie we współczesnej historii Kościoła – Sobór Watykański II. W latach 1962-1965 biskup uczestniczył we wszystkich jego posiedzeniach. Blisko współpracował wtedy m.in. z przyszłym papieżem – ks. Józefem Ratzingerem, pełniącym funkcję doradcy teologicznego kard. Josepha Fringsa z Kolonii. W jednym z wywiadów udzielonych w 2012 r. papież Benedykt XVI wspominał fascynujące przemówienia Sheena podczas wieczornych rozmów po pracy na soborze.

Krótko po pięćdziesiątej rocznicy święceń kapłańskich, w 1969 r., został mianowany przez papieża Pawła VI arcybiskupem tytularnym Newport. Pełnienie tej godności pozwoliło Sheenowi poświęcić więcej czasu na pracę nad książkami.

Kiedy po dziesięciu latach arcybiskup Sheen spotkał się w nowojorskiej katedrze z Janem Pawłem II miał usłyszeć z ust Ojca Świętego: „Dobrze pisałeś i mówiłeś o naszym Panu Jezusie Chrystusie. Jesteś wiernym synem Kościoła.”

Pod koniec lat 70. stan zdrowia Sheena bardzo się pogorszył. Mimo słabej kondycji fizycznej arcybiskup wciąż pisał i nauczał. Dwa miesiące po opisanym spotkaniu z papieżem, krótko po operacji na otwartym sercu, Sheen zmarł w swojej kaplicy przed Najświętszym Sakramentem. Został pochowany w krypcie katedry św. Patryka wśród innych arcybiskupów Nowego Jorku.

Proces kanonizacyjny arcybiskupa Fultona J. Sheena otwarto w 2002 r. w diecezji Peoria (Illinois). Po dziesięciu latach Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych oficjalnie uznała, iż wiódł on cnotliwe życie i ogłosiła go Czcigodnym Sługą Bożym. Dwa lata późnej komisja lekarska jednomyślnie przyjęła raport o cudzie, który wiązano ze wstawiennictwem Sheena. Orzeczenie tego zespołu ekspertów zaaprobowała także komisja teologiczna, stanowiąca organ doradczy dla Kongregacji. Proces beatyfikacyjny został jednak spowolniony przez wniosek wystosowany przez część amerykańskich biskupów – o dokładniejsze przebadanie rezygnacji Sheena z urzędu biskupa Rochester w 1969 r. Beatyfikacja zaplanowana na grudzień 2019 r. została zatem odroczona na czas nieokreślony.

Do abpa Sheena odwołuje się wielu dzisiejszych wpływowych katolików. W ten sposób Sheen kontynuuje pośmiertnie swoją misję ewangelizacji w mediach. Jego słowa i działania są często przywoływane m.in. przez amerykańskiego biskupa Roberta Barrona, autora wielu książek (Ziarna Słowa. Odnajdywanie Boga w kulturze i Żywe paradoksy. Zasada katolickiego i/i).