Obrazek Jana Taulera

Jan Tauler OP

(ur. 2 maja 1301 r. w Strasburgu, zm. 15 czerwca 1361 r. tamże) – Johannes Tauler, niemiecki dominikanin, mistyk i teolog uważany za jednego z największych mistrzów duchowości, przedstawiciel mistyki nadreńskiej.

Urodził się w zamożnej w Strasburgu i tam jako nastolatek wstąpił do zakonu dominikanów. Ukończył studia humanistyczne i filozoficzne. Prawdopodobnie kształcił się także w Kolonii, gdzie mógł zatknąć się z Henrykiem Suzo i Mistrzem Eckhartem. Z punktu widzenia źródeł historycznych nie jest to jednak pewna informacja.

Po studiach prawdopodobnie kilkukrotnie wyjeżdżał ze Strasburga. W wyniku konfliktu między Janem XXII a Ludwikiem Bawarskim postanowił opuścić miasto, aby uniknąć niebezpieczeństwa postąpienia wbrew decyzji papieża. Po powrocie z Bazylei ponownie znalazł się w rodzinnych stronach, gdzie z polecenia przełożonych sprawował opiekę nad żeńskimi zgromadzeniami, zwłaszcza dominikankami, ale także beginkami – kobietami żyjącymi w świecie, utrzymującymi się z własnej pracy i wspólnie dążącymi do wewnętrznej doskonałości. Były głównymi adresatkami jego przemówień.

Tauler OP pozostawił po sobie zbiór ponad osiemdziesięciu kazań, choć w pewnym momencie przypisywano mu nawet teksty innych autorów. Utrwalenie kazań dominikanina na piśmie zawdzięczamy mniszkom, szczególnie siostrom z klasztoru św. Mikołaja w Strasburgu.

Dla jego rozważań fundamentalna jest myśl, że Bóg to pierwszy autor życia wewnętrznego. W kazaniach poruszał kwestię zjednoczenia mistycznego, powołania, ascezy, ale i cierpienia jako integralnej części głębokiego życia duchowego.

Na jego płycie nagrobnej zobrazowano postać, wskazującą na trzymanego w lewej ręce Baranka Bożego i na zwycięski sztandar. Można w tym dostrzec aluzję do jego kazań, ukazujących ofiarowanego i zmartwychwstałego Chrystusa jako ostateczny cel ziemskiej wędrówki.

Spisane słowa kaznodziei w polskim tłumaczeniu ukazały się nakładem Wydawnictwa W drodze jako Kazania, tom 1 i Kazania, tom 2.