ks. prof. Waldemar Chrostowski

urodzony 1 lutego 1951 w Chrostowie – Monsignor Waldemar Chrostowski, polski duchowny katolicki, kapłan archidiecezji warszawskiej, biblista, w latach 2003-2013 przewodniczący Stowarzyszenia Biblistów Polskich, członek Komitetu Nauk Teologicznych PAN, dyrektor Instytutu Nauk Biblijnych i kierownik Katedry Egzegezy Starego Testamentu na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Autor wielu publikacji poświęconych Pismu Świętemu i dialogowi chrześcijańsko-żydowskiemu, do roku 1998 współprzewodniczący Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów, ceniony przewodnik po Ziemi Świętej oraz innych krajach biblijnych.

Od 1986 uczestniczył w posiedzeniach podkomisji, a następnie komisji Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem (był jej wiceprzewodniczącym w latach 1994-1996). Wchodził w skład Międzynarodowej Rady Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau (1990-2000). W 1991 był jednym z założycieli Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów, której współprzewodniczył do 1998. Za działalność w radzie otrzymał w 1997 r. nagrodę im. brata Alberta (razem ze Stanisławem Krajewskim). W 1994 r. został kierownikiem Instytutu Dialogu Katolicko-Judaistycznego, w ramach którego od 1996 wydaje półrocznik „Maqom”.

Ks. prof. Waldemar Chrostowski był konsultantem ds. religijnych w filmach: Quo vadis w reżyserii Jerzego Kawalerowicza (2001), Opowieść o Zbawicielu w reżyserii Philipa Saville (2003), Pasja w reżyserii Mela Gibsona (2004; konsultant polskiej wersji językowej), Kto nigdy nie żył… w reżyserii Andrzeja Seweryna (2006)

W 2011 r., z okazji 60. rocznicy urodzin ks. prof. W. Chrostowskiego, Stowarzyszenie Biblistów Polskich wydało poświęconą mu trzytomową księgę pamiątkową.

Wielokrotnie odznaczany, m.in. Kawaler Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie (2012), Nagroda Ratzingera (2014), Medal „Pro Bono Poloniae” (2018), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2020).