Ludwik Wiśniewski OP

urodzony 25 października 1936 r. w Skierbieszowie – właśc. Marian Wiśniewski, polski duchowny rzymskokatolicki, dominikanin, duszpasterz akademicki, rekolekcjonista, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL.

Do Zakonu Kaznodziejskiego wstąpił w 1952 roku. 15 czerwca 1961 r. przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1963-1966 został pierwszy raz duszpasterzem akademickim w Gdańsku. Następnie studiował na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1966-1968).

W 1968 r. wrócił do Gdańska i przez cztery lata prowadził tam ponownie duszpasterstwo akademickie. Organizował w nim spotkania z niezależnymi katolickimi intelektualistami, m.in. z: Bohdanem Cywińskim, Andrzejem Wielowieyskim, Tadeuszem Mazowieckim, Józefą Hennelową. Do jego wychowanków należeli m.in. Aleksander Hall, Arkadiusz Rybicki, Maciej Grzywaczewski, Grzegorz Grzelak, Antoni Pawlak, Marian Terlecki.

W latach 1972-1981 był duszpasterzem akademickim w Lublinie. Także tam organizował spotkania, na których gościli m.in.: Bohdan Cywiński, Władysław Bartoszewski, Tadeusz Mazowiecki, Stanisław Stomma, Stefan Kisielewski, Irena Sławińska, Wiesław Chrzanowski. Do jego lubelskich wychowanków należeli m.in. Bogdan Borusewicz, Janusz Krupski, Marian Piłka.

Razem ze studentami wspierał robotników – ofiary wydarzeń czerwca 1976 r. W dniach 1–2 grudnia 1978 r. zorganizował sesję „Katolicyzm–patriotyzm–nacjonalizm”, w której uczestniczyło ok. 300 osób. W raporcie Stasi z 1977 roku uznany za jednego z najbardziej niebezpiecznych opozycjonistów w Polsce.

W latach 1981-1988 był duszpasterzem akademickim we Wrocławiu. Propagował tam ideę walki „bez przemocy” z komunizmem. Organizował tzw. Tygodnie Społeczne (1985-1988) – cykle spotkań propagujące budowanie niezależnych struktur społecznych. W 1986 r. głośny był jego udział w niemym proteście w centrum Wrocławia w obronie skazanego Władysława Frasyniuka. Członkowie jego duszpasterstwa stworzyli m.in. niezależny samorząd Uniwersytetu Wrocławskiego tzw. Dwunastkę oraz organizowany do dziś Obóz Adaptacyjny dla studentów pierwszych lat w Białym Dunajcu. Wśród jego wrocławskich wychowanków są m.in. Jarosław Obremski i Bożena Szaynok.

W latach 1988-1990 pracował w Krakowie, gdzie również podjął inicjatywę Tygodni Społecznych.

Od 1990 roku przez 6 lat pracował w parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Sankt-Petersburgu. Po powrocie z Rosji mieszkał kolejno w Ustroniu-Hermanicach (1996), Małym Cichem (1996-1998) i Szczecinie (1998-2005).

Od 2005 pracuje w Lublinie. Założył tam Akademię „Złota 9”, gdzie znów organizuje spotkania ze znanym osobami publicznymi.

Odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006). Honorowy obywatel Gdańska (2011). W 2011 otrzymał Medal świętego Jerzego. Odznaczony przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (2015). W tym samym roku został honorowym obywatelem Wrocławia, otrzymał nagrodę „Pontifici” oraz Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii krzewienie polskich tradycji i wartości patriotycznych), przyznawaną przez redakcję Polish Market. W 2019 otrzymał Nagrodę im. ks. Józefa Tichnera, a w 2020 Nagrodą Orła Jana Karskiego za odwagę serca i sprawiedliwość rozumu w zmaganiach o Kościół i Polskę.

Życzenia imieninowe przyjmuje 8 października.