Marcin Babraj OP

urodzony 21 października 1933 r. w Berezne (pow. Kostopol na Wołyniu, obecnie Ukraina) – wł. Andrzej Babraj, polski dominikanin, mgr filologii polskiej UAM, inicjator, jeden z trzech ojców założycieli i pierwszy redaktor naczelny (1973-1995) miesięcznika „W drodze”, założyciel i dyrektor Wydawnictwa W drodze (1981-1990), rekolekcjonista.

W 1940 r. wraz z matką został wywieziony przez Sowietów do Północnego Kazachstanu; ojciec, oficer Korpusu Ochrony Pogranicza, pozostał w armii podziemnej i w 1942 roku rozstrzelano go na Pawiaku. Andrzej Babraj wrócił do Polski w 1946 r. i zamieszkał w Inowrocławiu, skąd pochodziła jego matka. Ukończył tam szkołę podstawową i w 1952 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. Przez pół roku był nauczycielem w szkole podstawowej, po czym rozpoczął studia na UAM.

W czasie studiów należał do poznańskiego duszpasterstwa akademickiego prowadzonego przez ojca Joachima Badeniego OP. Po studiach 4 lata pracował w redakcji „Przewodnika Katolickiego” w Poznaniu. W 1962 r. wstąpił do dominikanów. Przy obłóczynach przyjął imię Marcin. 

Śluby wieczyste złożył w 1966 r. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1963-1969 w Warszawie i Krakowie, i to właśnie w tym czasie narodził się pomysł na założenie miesięcznika. Święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1968 r. w Poznaniu z rąk ks. abpa Antoniego Baraniaka.   

W 1969 r. wrócił do Poznania i znowu pracował w „Przewodniku Katolickim”.

Razem z razem z Janem Andrzejem Kłoczowskim OP i Konradem Hejmo OP jest pomysłodawcą i organizatorem miesięcznika „W drodze”.

Spotkanie redakcji miesięcznika (lata 90.) od lewej: Roman Bąk, Marcin Babraj OP, Jan Grzegorczyk

Dzięki jego kontaktom ze światem kultury, w piśmie publikowali wybitni pisarze, poeci i intelektualiści. Przyjaźnił się z Kazimierą Iłłakowiczówną, Anną Kamieńską, Romanem Brandstaetterem, Andrzejem Kijowskim. Owocem tych przyjaźni były nie tylko wiersze czy artykuły w miesięczniku, ale także publikacje książkowe: dzieła Szekspira w przekładzie Stanisława Barańczaka czy pierwsza w Polsce wydana w oficjalnym obiegu książka Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.

Kim jest Marcin Babraj, wie niewielu dzisiejszych czytelników miesięcznika »W drodze«. Wspaniały człowiek, zatroskany o wiarę i Kościół, umiejący czytać znaki czasu. Człowiek uparcie wierzący w moc słowa drukowanego, pragnący nakarmić Słowem Bożym jak najwięcej wygłodniałych ludzi.

Przyjaciel – Jan Góra OP

Marcin Babraj był dla mnie wielkim autorytetem, erudytą, a jednocześnie człowiekiem, który miał niesamowity charyzmat gromadzenia autorów.

Jan Grzegorczyk

W okresie PRL-u ojciec Babraj OP był wielokrotnie szykanowany przez komunistyczne władze. Dla wielu ludzi stał się autorytetem moralnym.

Współautor książki Dominikanie. Szkice z dziejów zakonu (1986) i autor Królowa Tatr (1991).

Przeniesiony w 1995 r. do Warszawy (Służew) pracował jako wikariusz parafii. Wyjeżdżał jako duszpasterz do Kazachstanu. W latach 1996-1999 był redaktorem naczelnym „Dominika nad Dolinką” – pisma parafii św. Dominika w Warszawie.

W 2013 r. – podczas jubileuszu 40-lecia miesięcznika – został odznaczony przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w kultywowaniu i propagowaniu wartości moralnych” i „za zasługi dla polskiej kultury”, a Ryszard Grobelny uhonorował go Srebrną Pieczęcią Miasta Poznania. 

Wojewoda wielkopolski Piotr Florek wręcza odznaczenie Marcinowi Babrajowi OP

Od 2020 roku mieszka w Krakowie.

Życzenia imieninowe przyjmuje 3 listopada.